Odpowiedź:
Miarodajną wielkością jest oporność powierzchniowa płyty. Decyduje ona o tym, czy nośnik ładunku (elektron lub pozyton) dotrze na powierzchnię, pozostanie na niej i ewentualnie dokona szkód. Wysoka oporność powierzchniowa sprzyja temu, niska oporność powoduje odprowadzanie ładunków. Do mniej lub bardziej precyzyjnych terminów dotyczących antyelektrostatyczności przypisane są określone oporności powierzchniowe:

< 105 Ohm: przewodzący, materiał nie przyjmujący ładunków, możliwe jest odprowadzanie ładunków
< 109 Ohm: odprowadzający, materiał nie przyjmujący ładunków, możliwe jest odprowadzanie ładunków
< 1012 Ohm: antyelektrostatyczny, zakres przejściowy: materiał zasadniczo nie przyjmuje ładunków, odprowadzanie ładunków możliwe w ograniczonym stopniu
> 1012 Ohm: izolujący, materiał przyjmujący ładunki, odprowadzanie ładunków nie jest możliwe

Oporność powierzchniowa elementów powierzchniowych z tworzywa sztucznego zawiera się w zakresie od 109 do ok. 1011 omów. Oznacza to, że: przy tarciu nie powstaje statyczne naładowanie płyty, ponieważ nośnik ładunku jest w dostatecznym stopniu odprowadzany z powierzchni. Dzięki temu części elektroniczne położone na płycie nie ulegają uszkodzeniu. Jeśli jednak ładunki elektrostatyczne przepłyną z innego naładowanego elementu konstrukcji na leżący na powierzchni detal, zdolność do odprowadzania ładunków tworzywa sztucznego nie wystarczy do zapewnienia dostatecznej ochrony przed tymi ładunkami. W takim przypadku na powierzchni należy zastosować materiały odprowadzające lub przewodzące ładunek.